SON ELVİS - EL ULTİMO ELVİS - AfişSON ELVIS… El Ultimo Elvis… Yönetmen Armando BO… Yapım yılı 2012…

Çankaya Belediyesi’nin Çağdaş Sanatlar Merkezinde düzenlediği İspanyol Amerikası Film Haftası kapsamında gösterime giren bir film. 2012 tarihli olması çok önemli değil benim açımdan; önemli olan böyle bir kuşak program hazırlanması ve filmlerin ücretsiz olarak bir hafta boyunca, günde iki seans (17:00-19:00) gösterilmesi. Çankaya Belediyesi’ne koca bir teşekkür.

Son Elvis bir Arjantin filmi. Yönetmen Armando BO’nun ilk filmi. Doksan dakika. Beyaz eşya tamir fabrikasında görevli Carlos Gutierrez (John McINERNY) kendini Elvis ile özdeşleştirmiş, Elvis kostümüyle bazı akşamlar sahneye çıkan orta yaşlarda bir adam. Sesi fena değildir ve kendisine muhakkak ‘Elvis’ diye hitap edilmesini ister. Karısı Alejandra Olemberg’den (Griselda SICILIANI) boşanmış, karısında kalan bir kızı Lisa Marie Gutierrez (Margarita LOPEZ) vardır; görüşmektedirler. Bir de huzurevinde annesi.  Carlos nasıl baba olması gerektiğini bile bilemezken ve tam da hayallerindeki turneye çıkma SON ELVİS - EL ULTİMO ELVİS - John McINERNYüzere istifa etmiş, her şeyi arkasında bırakacakken karısı ve kızı ciddi bir trafik kazası geçirir; karısı Alejandra komaya girer, kızı Marie hafif sıyrıklarla kurtulur. Haliyle iş Carlos’a düşer, karısının ne kadar hastanede kalacağını bilemeden Carlos kızını yanına alır. Marie ile Carlos arasında bir yakınlaşma olsa bile bu yakınlaşma çok acemicedir. Küçük Marie babasını tanıdıkça onu olduğu gibi kabul eder, neredeyse babası yerine Marie olgunlaşır. Nihayetinde Alejandra komadan çıkar, tamamen iyileşir ve kızı Carlos’tan alır. Bu durum aslında Carlos’un da işine gelir; çünkü tek hayali dört dörtlük bir Elvis olmaktır. Ve büyük Amerika turnesine çıkar…

Sade bir film. Abartısız karelerle insan psikolojisini SON ELVİS - EL ULTİMO ELVİS - Griselda SICILIANIanlatmayı başarıyor. Carlos’un şarkı sahnelerinin biraz uzun tutulması keyifli; çünkü Carlos’un yorumları kulağa hoş geliyor. Carlos’un seçtiği hayata bağlılığı farklı karelerde vurgulanıyor; ancak bu bağlılık saplantılı, hastalıklı bir bağlılık değil, sade bir içselleştirme görülüyor. Çekim rengi diye adlandırdığım bir tanımım var; teknik açıklaması nedir bilmiyorum; ancak birçok filmde çekim rengini yakalamak mümkün: Filme hâkim ton, diyebiliriz. Son Elvis’te bulanık bir ton hâkim, rahatsız edici değil –zaten gerçek manada bir bulanıklıktan bahsetmiyorum; fakat sanki yaşanan dünyanın genel tanımlamasını aktarmak istercesine süreğen bir ton. Tüm bu sade sürece ve üsluba rağmen seyirciyi şaşırtacak bir final sahnesi var.

SON ELVİS - EL ULTİMO ELVİS - Margarita LOPEZ & John McINERNYBeğendim. IMDb’de 8 puan verdim. Benim ağırlıklı olarak Amerika dışı sinemayı tercih ettiğim düşünülürse notumun fazla bulunmaması gerektiği kanısındayım.

Ödüllü bir film olduğunu hatırlatayım. John McINERNY Arjantin Akademide en iyi yeni aktör ödülünü alırken film de en iyi film adaylığı kazanmış. Başka festivallerden de ödüllerle dönmüş. Toplamda on dört ödül, dokuz adaylık. Başarılı.

İyi seyirler.


Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*
*
Website