SACİDE… Yazan Ülker KÖKSAL… Yöneten Pervin ÜNALP…sacide-devlet-tiyatrolari-ankara-afis

Baştan büyük bir keyifle söylemeliyim Sacide’yi canlandıran Fulya KOÇAK muhteşem bir oyunculuk sergiliyor. Doğal, rolüyle bütünleşmiş, gerçek hissi yaratan bir oyunculuk seyretmek insanı bütün bütün keyiflendiriyor. Belki ilk kez bir yazımda böyle bir giriş kullanıyorum; ama Fulya KOÇAK bunu fazlasıyla hak ediyor bence.

Özet olarak konuyu aktarayım: Doğumu sırasında annesi vefat edince baba ve Orhan ağabeyi (Çetin Azer ARAS) gözetiminde büyüyen Sacide nihayetinde ağabey evinin bir odasında kendine hayat kurmuş, terzilik yapmaktadır. Güzel değildir, yüzündeki şaşkınlık onun en belirgin fiziki özelliğidir. Yaşı kırkı geçmiş olmasına karşın ağabeyinin baskısı altında kalan Sacide değil erkek arkadaş edinmek, sokağa dahi saat vererek çıkmaktadır. Ağabeyinin sacide-devlet-tiyatrolari-ankara-orkide-civicioglu-gulen-fulya-kocak-sacideeşi İhsan (Serap KUNİK) Sacide’nin dertlerini dinler, anlar gibi görünse de onun derdi kendine yetmektedir. Sacide her kız gibi evlenip yuva kurma hayaliyle yaşamaktadır; bir yandan açık fikirli Gülen hanımdan (Orkide ÇİVİCİOĞLU) istediği desteği alırken, diğer yandan Müzeyyen hanımdan (Neriman KILIÇ) geleneksel yöntemleri de ihmal etmemektedir. Nihayetinde Süleyman ile (Koray KARACA) tanışır… Bu kadar… gelişmeleri sahnede seyretmenizi tavsiye ederim… Şu uyarıda da bulunayım, oyunun adı Sacide diye sadece Sacide’ye odaklanmayın; İhsan’ın yaşadıkları, hissettikleri de gayet güçlü vurgularla dile getiriliyor. Ayrıca Gülen hanımın konumu, kısacık da olsa kulak misafiri olduğumuz Pakize’nin hayatı…

Temsilde günümüze uyarlanmamış bir husus var: Sacide sacide-devlet-tiyatrolari-ankara-cetin-azer-aras-orhan-serap-kunak-ihsan-neriman-kilic-muzeyyenmektupla izdivaç çabasında. Böyle bir kurgu şu dönem için manasız gelebilir; fakat oyunculuklar ve sahneleme o kadar başarılı ki seyirci bir an olsun bir kuşak geride kalmış mektupla izdivaca takılmıyor.

Bildik bir konu hissi vermesine aldanmayın. Yönetmen Pervin ÜNALP oyun içerisinde etkileyici sahneleri çok güçlü biçimde değerlendirmiş.  İtiraf ediyorum, Pervin ÜNALP’in sahnelenen oyunu KUAFÖRDE BİR GÜN’ü beğenmediğim için oyuna önyargılı gitmiştim; sanırım ÜNALP’ten özür dilemem gerekiyor. Son yıllarda seyrettiğim başarılı temsillerden biriydi.

Klasik, tek mekân bir sahne. Işıkla ve abartısız birkaç parça eşyayla küçük, geçici yan sahneler oluşturuluyor. Dekorda abartılı, dikkat dağıtıcı unsurlar yer almadığından; bilakis, çok bildiğimiz, orta-alt gelirli mahalleden bir ev havası olduğundan akışın içine kolayca girmemizi sağlıyor. Işık kullanımı Sacide’nin ruh durumuna, sacide-devlet-tiyatrolari-ankara-cetin-azer-aras-orhan-fulya-kocak-sacidehayal dünyasına uyum sağlıyor; kimi zaman dolu sahneyi tek bir noktaya başarıyla odaklayabiliyor. (Dekor-Murat GÜLMEZ; Işık-Osman UZGÖREN)

Fulya KOÇAK’ın büyük oyunundan açılışta bahsetmiştim, DOLORES CLAIBORNE’daki sert mizaçtan sonra böyle taban tabana zıt bir karakterin üstesinden gelebilmiş. Bu senenin görülmesi gereken oyunculuklardan biri. Destek kuvvetlerde özellikle Gülen hanım rolünde Orkide ÇİVİCİOĞLU’na dikkat çekmeliyim; ÇİVİCİOĞLU naif duruşuyla hem oyundaki yerini hem temsil sacide-devlet-tiyatrolari-ankara-koray-karaca-suleyman-cetin-azer-aras-orhanettiği kesimi ve değerleri başarıyla yansıtıyor. Orhan ağabey rolünde Çetin Azer ARAS ve müstakbel koca Süleyman rolünde Koray KARACA da gayet başarılılar. Diğer oyuncular da başarılılar; ancak rolleri içerisinde zaman zaman kopmalar oluyor. Neyi kast ediyorum? Oyuncu seyircinin karşısında olduğunu fark eder ve ona göre, seyirciye kapılarak birkaç gereksiz hareket yaparsa oyundan kopmuş demektir bence. Bu temsilde pek sırıtmıyor; ancak kahkahanın sıkça yer bulduğu temsillerde açık biçimde rastlanan bir durum.

sacide-devlet-tiyatrolari-ankara-fulya-kocak-sacideTemsile değilse bile oyuna yönelik bir eleştirim şu olabilir, ikinci perde son sahnede Sacide o kadar dışarıda kalıyor ki bir ara oyun tamamen Süleyman ile İhsan’ın durum güldürüsüne dönüyor gibi oluyor. Özellikle Süleyman’ı canlandıran Koray KARACA’nın sıcak oyunu ile temsil küçük bir sekteye uğrayayazıyor.

1972’de yazılmış bir oyunun bugüne değilse bile muhtemelen gelecekteki Türkiye’ye yakın olduğunu görüyorum. Hurafelerin rağbet gördüğü, kadına şiddetin olağan karşılandığı, kendi ayakları üzerinde duran kadına kötü bakıldığı vs. Tüm bunların içerisinde, topluma kapılmış bocalayan kadın Sacide. Tek isteği evlenmek ve sallanan sandalyesinde sallanmak. Nitekim sallanıyor da! Sacide’yi o sandalyede otururken görüyoruz.

İlk gösterimden sonra  ikinci kez gitme fırsatını yeni bulabildim; ama eminim birkaç kez daha gideceğim… Kaçırmayın.


*Fotoğraflar Devlet Tiyatroları sitesinden alınmıştır.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*
*
Website